سلام به عشق خودم

خیلی خوشحالم که 3 ساعت و نیم دیگه میرسی خونه آقایی. پیش خودِ خودم. دارم از خوشحالی کمی ذوق مرگ میشم. آخه 5 شب جات کنارم حسابی خالیه. همه جا سوت و کوره، منم که ماشالله پر حرف خلاصه که تو این چند روز حتی پرنده هم این دور و برا پر نمیزد. خیلی ناراحتم که تا تو میرسی من باید برم نمایشگاه. ولی زود زود برمیگردم که پیش عشقم باشم. من نمیدونم این وسط برگزاری نمایشگاه بین المللیشون چی بود؟ عشق من داره از سفر برمیگرده اونوقت من باید نیمی از روز و پیشش نباشم. تازه سیما اینا پروژه ی ماکت سازی داشتن دیروز بهم زنگ زد گفت الی به دادمون برس. طبق معمول گند زده بودن و من مجبور شدم از نو همه چیز رو درست کنم البته ماکت نیلوفر رو تا ساعت 6 بعد از ظهر تموم کردم  و قرار بود ماکت سیما رو امروز برم و تموم کنم اما پیچوندمش چون می خواستم امشب و پیش عشقم باشم. ماکت سیما موند اما از اونجایی که دلم برای دوست نازننینم سوخت نخواستم دست تنهاش بذارم ماکت سیما رو هم تا نصفه درست کردم و گفتم من الان جنازه میشم و قرار شد بقیه اش رو هم خودش و نیلو امروز تنهایی درست کنن. ساعت 9 بود کارمون تموم شد و برگشتم خونه. قرار بود با آجی صبا صحبت کنم اما وقتی اومدم نبود. کلی شرمنده اش شدم. ااااااااااااا من واسه چی اینا رو دارم اینجا می نویسم! من میگم از ذوق اینکه داری برمیگردی اسکول شدم نگو نه! نمیدونی چقدر خوشحالم که بعد از چند روز بالاخره می تونم سرمو رو سینه آقاییم بذارم و به صدای قلبت گوش بدم. خیلــــــــــــــــــــــــــــــــــی دوستت دارم نفسم.